Μοιράστε
Mister Wong
Digg
Del.icio.us
Slashdot
Furl
Yahoo
Technorati
Newsvine
Googlize this
Blinklist
Facebook
Wikio
Εξαγωγή PDF
Εκτύπωση
E-mail
Ή σωστότερα περί τραγουδιού. Οι επιθετικοί προσδιορισμοί που το ακολουθούν, δεκαετίες τώρα, πολλοί και πολλές φορές αντίθετοι. Κάλο, κακό, ψυχαγωγικό, διασκεδαστικό, εμπορικό, έντεχνο κλπ. Το φαινόμενο παγκόσμιο και κάθε χώρα, κάθε κοινωνία, το «αντιμετωπίζει» ανάλογα με τα δικά της χαρακτηριστικά. Ας ασχοληθούμε με τα στενά δικά μας όρια, με τα δικά μας σύνορα, αφ' ενός γιατί την εδώ κατάσταση ζούμε καθημερινά και γνωρίζουμε καλύτερα και αφ' ετέρου γιατί ο ελληνικός λαός , όπως δείχνει η μέχρι τώρα πορεία του, είχε, έχει και απ' ότι φαίνεται θα συνεχίσει να έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το τραγούδι.
Οι «δύο όχθες» του τραγουδιού δεν είναι ένα καινούριο φαινόμενο που εμφανίστηκε πριν από 10 ή 20 χρόνια. Το συναντάμε σχεδόν σ' όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, καθώς και τη αναμενόμενη συζήτηση και κριτική που το ακολουθούν.
Ζούμε σε μία εποχή που οι αξίες έχασαν τη σημασία τους, οι διαχωριστικές γραμμές που κάποτε ήταν εμφανείς και διακριτές έγιναν αόρατες. Σε μια εποχή που το να έχεις συγκεκριμένη άποψη και να τη λες συγχέεται με την κακοπροαίρετη κριτική. Σε μια εποχή που όλα είναι θέμα γούστου, κανένα αντικειμενικό κριτήριο δεν υπάρχει, ότι έρχεται από το παρελθόν άκριτα αγιοποιείται και στα πλαίσια μιας κακώς εννοούμενης δημοκρατίας κανένας δεν τολμάει να κρίνει τίποτα.
Ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού έχουμε όλοι. Οι καλλιτέχνες, οι δισκογραφικές εταιρείες, τα ΜΜΕ και οι άνθρωποι που δουλεύουν σ' αυτά αλλά και το κοινό.
«Το τραγούδι δεν είναι σύνθημα ή πράξη εκτονώσεως. Ούτε μαστίχα για το στόμα αθλητικών εφήβων ή συντροφιά νυχτερινή για οδηγούς ταξί και φορτηγών. Είναι μια σχέση υπεύθυνη, μια πράξη ερωτική ανάμεσά μας..» λέει ο Μάνος Χατζιδάκις στο βιβλίο «Ο Καθρέφτης και Το Μαχαίρι». Κι ίσως αν το νιώσουμε αυτό βαθιά μέσα μας κι από κει ξεκινήσουμε καταφέρουμε μια ουσιαστική αλλαγή στον εαυτό μας και στη ζωή μας.
Έλενα Διάκου
