Επιστρέφοντας από διακοπές. Εκεί όπου το ραδιόφωνο πιάνει μόνο Δεύτερο, αλλά το αφήνεις κλειστό. Εκεί που οι μόνοι ήχοι που επιλέγεις να ακούς είναι ο παφλασμός των κυμάτων, ο αέρας που περνά μέσα από τις καλαμιές και τα τριζόνια  που σε νανουρίζουν ευχάριστα. Εκεί λοιπόν που για να φύγει το μυαλό και να «καθαρίσει» μένεις ατελείωτες ώρες μ’ ένα βιβλίο στο χέρι, μπροστά στη θάλασσα, και μιλάς μόνο για τα απαραίτητα. Εκεί ανακαλύπτεις ξανά τραγούδια και μουσικές που σου έρχονται στο μυαλό, εκεί καταλαβαίνεις ότι η μουσική είναι χαραγμένη μέσα σου και συνδέεται με συναισθήματα και καταστάσεις. Εκεί συνειδητοποιείς πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να διακρίνεις στα τραγούδια την αυθεντικότητα.

Επιστρέφοντας από διακοπές. Εδώ που η μουσική τρέχει και το ραδιόφωνο παίζει δυνατά το Δεύτερο. Εδώ που η βουή της πόλης και η φασαρία του γραφείου σε αποσυγκεντρώνουν. Εδώ που τα παιδιά στην πλατεία φωνάζουν μέχρι αργά τη νύχτα. Εδώ που από τις γύρω πολυκατοικίες ακούγονται δυνατά οι τηλεοράσεις. Εδώ που οι κόρνες και οι εξατμίσεις των αυτοκινήτων ταράζουν την υποτιθέμενη ησυχία σου. Εδώ λοιπόν βάζω στο cd player ένα δισκάκι που μόλις έχει στείλει η Ακτή. Αυτό το ιστορικό label που επαναδραστηριοποιείται υπό τον Γιώργο Ανδρέου-αυτό είναι είδηση- και ξεχωρίζω ένα τραγούδι. Ένα τραγούδι που λέει ο Σταύρος Σιόλας. Σ’ ερωτεύομαι θα πει. Έχει γράψει ο ίδιος τη μουσική, ενώ τα λόγια ο Φίλιππος Γράψας. Κι έρχονται και κουμπώνουν σαν μαγικό κουτί. Κι η φωνή του Σταύρου έχει ένα λυγμό και τραγουδά για το πιο ωραίο πράγμα, τον έρωτα. Αυτό το τραγούδι είναι έρωτας. Για όλα όσα σου λέει. Και στα λέει τόσο άμεσα, σαν να τα λες εσύ. Και το ακούς και μένεις. Το σκέφτεσαι αυτό που άκουσες. Και το ξανακούς. Και το ξανακούς. Και είναι σαν να κλείνεσαι στο μαγικό κουτί και να επιστρέφεις στις διακοπές. Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι.